ستاد هماهنگی فعایتهای مهدوی

«فاطمه (س)، الگوی زندگی»

1399/10/08

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم

 «فاطمه (س)، الگوی زندگی» 

        ✍️  سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) است، لذا ضمن عرض تسلیت و تعزیت، سخن امروز را با موضوع «فاطمه (س)، الگوی زندگی» آغاز می نمائیم؛ 

از مهم ترین شیوه های تعلیم و تربیت، در تمامی مجامع، روشِ الگوگیری است و اسلام نیز برای تربیت و تعالی انسان‌ها، بر این اصل مهم تأکید نموده؛ زیرا شخصیت الگو، به عنوان یک نقطه‌ی کانونی در محور رشد و هدایت های اخلاقی تربیتی قرار می گیرد و در شکل گیری رفتار الگوگیرنده، آثار زیادی بر جای می گذارد!

از سوی دیگر، نیاز به الگو، از نیازهای طبیعی بشر است و انسان را وا می دارد تا با در نظر داشتن الگوی مورد نظر، تلاشی هدفمند و آگاهانه برای رسیدن به ویژگی های رفتاری و اخلاقی الگو، در پیش گیرد! به همين دلیل خداوند در قرآن کریم به برخی از افرادِ الگو، به صورت مستقیم اشاره و بر پیروی از ایشان سفارش می‌نماید! 

قرآن کریم، در سوره احزاب آیه ٢١، رسول گرامی اسلام(ص) را به‌عنوان والاترین الگوی شایسته و اُسوه حسنه معرفی کرده و در این الگوگیری فرقی میان زنان و مردان نگذاشته، اما به دلیل خُلق و خوی، ویژگی‌ها و مسئولیت‌های خاص زنانه، لازم است زنان از جنس خود نیز، الگویی خاص داشته باشند تا از نظر پذیرش الگو و مصادیق اسوه پذیری، به راه و رسم و سیره‌ی اخلاقی و خانوادگی او اقتدا کنند!
 لذا پیامبر(ص) در سخنانشان، بارها فاطمه(س) را پاره ی تن خود معرفی و سیره ی او را جلوه‌ای از سیره ی خود دانسته‌اند؛ پس فاطمه(س)، ادامه‌ی راه و سیره‌ی رسول خدا(ص) در همه‌ی زمینه ها از جمله عبادت و بندگی خدا، تقوا، حجاب و عفاف و تمام امور زندگی است! بنابراین حضرت زهرا (س) اسوه و الگویی ملموس برای همه‌ی بشریت و مخصوصاً بانوان در چگونه زیستن و معاشرت کردن با والدین، همسر و فرزندان می‌باشند! چنانچه حُجّت الهی، امام زمان (عج)، وجود مقدس ایشان را، اُسوه نیکوی خویش دانسته و فرموده‌اند: «إنَّ لِي في إبنَةِ رَسولِ اللّهِ اُسوَةٌ حَسَنةٌ»: «همانا دختر رسول خدا(ص) برای من الگویی شایسته است» (بحارالأنوار، ج ۵٣، ص ١٧۵)

✍️ حضرت زهرا (س) در عین احترام ویژه به خانواده و پدر گرامیشان، آیین خانه داری و همسرداری را به خوبی مراعات می کردند و در زندگی، واقعاً شریک و همراه و همراز همسر گرامیشان بودند؛ 

گاهی در خانه‌ی امیرالمؤمنین (ع)، به علت وضعیت مهاجرت و دوران و شرایط تنگنای اقتصادی حاکم بر مسلمانان و جنگ های پی‌درپی، حتی غذای اندکی وجود نداشت و حضرت زهرا (س) و فرزندانشان گرسنه می‌ماندند! اما حضرت چیزی به امیرالمؤمنین (ع) نمی گفتند و از ایشان کوچکترین گلایه و درخواستی نمی‌کردند و حتی به پدر بزرگوارشان نیز در این موارد، سخنی نمی گفتند! زیرا بیمِ آن داشتند که همسرشان نتواند خواسته ایشان را برآورد و شرمنده شود! 

دفتر مرکزی